(Someone) Els’s Eye

Gij kunt mij niet meer raken.
Uw woorden zijn scherp en slaan als messen toe

doorheen mijn dwaze dwalingen. Ge dacht dat het zou helpen,

dat het mij zou sterken, ik uiteindelijk

alles wel zou verwerken

Als ge gemeen waart.

Maar ge holt mijn hoofd alleen maar uit.

Gij praat met losse lippen; verwijt mij m’n nostalgie

naar illusies waarin ik dacht te weten wie ik was, en dat gij

bij mij hoorde als de zon bij de maan, draaiend rond

een onzichtbare as

Ik kan niet zonder u.

Maar ge holt mijn hart alleen maar uit.

En nu waait het in mij als bladeren in ruis

Ik ben een hulster voor een droom al lang vergeten

Slaap als een dakloze in een ander zijn huis, dus

Neem mij maar, vergaar uw buit

Want gij kunt mij niet meer raken.

Ik ben hol onder mijn huid.

©Els Vanopstal