Twee weken geleden mocht ik een hele dag Steven Vanackere, Vlaams Minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin, volgen met mijn camera. Dit is één van de resultaten van mijn ‘gestalk’. 
Update: meer foto’s vind je ook op zijn website.
© Els Vanopstal
Het was er warm, de zon scheen, overal lagen mensen te slapen, straatartiesten toonden hun gekste kunsten,… I could certainly live there. En van mij mag de zomer hier ook stillekesaan beginnen. Who’s in?
© Els Vanopstal
Neen, geen foto, maar ik kreeg een hele tijd geleden een stokje toegeworpen door Liesbet, en ik heb daar schandelijk genoeg tot nu toe nog niets mee gedaan. So here goes.
Wat wilde je later worden, toen je nog een kind was?
Dierenarts of zangeres. Het eerste is het niet geworden omdat ik niet zo gek ben van bloederige dieren, en het tweede omdat ik, mja, niet kan zingen.
Wat ben je uiteindelijk geworden?
Een verdoken zangeres die ehbo aan vlinders toedient. En ook wel journaliste/ fotografe.
Hoe wilde je er als kind later uitzien?
Goed.
Hoe zie je er nu uit?
Euh… Zo.
Hoe zag de vrouw van je dromen eruit?
Niet goed. She was stealing MY dreams. Nee serieus: Johnny Depp, ook al is dat een man.
En wat is het uiteindelijk geworden?
Euhm, I’m still working on Johnny Depp. Soon…
Hoeveel kinderen wilde je later?
Een hond.
Wat is het uiteindelijk geworden?
Een hamster.
Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet?
a) Als peuter blijkbaar kaas. Dat lust ik nu niet meer.
b) Spruiten. Dat lust ik nu nog niet.
Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten?
Ah! Ik was je voor, jij anonieme vragensteller! Nu ben ik wel erg fan van Italiaans eten.
En dat was het voor vandaag. Ik ben compleet uit het oog verloren wie nu al op deze vragen geantwoord heeft, dus werp ik deze stok richting Sara, Kim en Ive. *hoort hol geluid* Woops! Sorry!
Nvdr: Vakantie in het vooruitzicht kan mogelijk flauwe grapjes veroorzaken.
Het is hier een tijdje stil geweest, maar dat wil niet zeggen dat ik stil heb gezeten. Daarom even snel een update. Ik…
* Ben ondertussen in mijn derde jaar fotografie terechtgekomen. (olé!)
* Ben dinsdag gaan assisteren bij een professionele fotograaf. (olé!)
* Heb vrijdag op vraag van een bepaald kabinet een hele dag een bepaalde minister gevolgd, weliswaar mét camera. (c’mon, you know the drill)
* Ben aan het werken aan enkele sehr leuke projectjes, die ik nog even voor mezelf ga houden. (paté!)
* Vertrek er morgen enkele dagen tussenuit. En welke plaats is nu beter om dat te doen dan Madrid? Ik zal het u weten te zeggen als ik terugkom. (daar had ik je even!)
Dus op foto’s blijft het hier nog eventjes wachten. Hopelijk mag ik binnenkort wel enkele beelden van vrijdag posten. En in Madrid zal ik blijkbaar gedwongen worden om met een compactcamera foto’s te nemen. Omdat een of andere onverlaat wil testen of mijn plaatjes niet enkel het resultaat zijn van een goede camera. :p
Hasta luego gente!
Dan maak ik een fotoblog, blijkt dat mijn writer’s blog meer bekeken wordt dan enige andere post hier. Is dat een stiekeme hint, liefste lezer?
Wie mij een beetje kent, weet dat ik een hart heb voor dieren. Groot of klein, speelt geen rol, kom allemaal maar naar mij. Ik sprong dus meteen recht wanneer mijn kotgenoot me kwam zeggen dat er een vlinder in ons kot zat. Eh que?
U hoorde het goed: een vlinder. Binnengewaaid met de storm waarschijnlijk, want ik vloog eerder deze dag al zonder vleugels in verkeerde richtingen. Anywho. Ik stond op, en daar zat ie, troosteloos op de grond. Hij viel om, en raakte met veel moeite nog net opnieuw recht. En dan breekt mijn hart natuurlijk. Want ik ken het verhaal van de cirkel van het leven best, maar I’ll be damned als het aan mij ligt dat die vlinder hier zometeen de pijp uitgaat. I lead a strict ‘no dying in the kot’ policy.
Dan kwam de vraag: hoe verzorg/ red je een vlinder? Drinken vlinders? Moet ik een druppeltje water bij hem neerleggen, of zou ik hem daarmee alleen maar verzuipen? (U lacht, maar een cactus heeft tijdens mijn kindertijd zo eens zwaar wraak op me genomen!) En welke plantjes/ bloemen eten ze? Zou ik hem nu uit de ‘tocht’ van de deurkier halen, maar oei, je mag een vlinder niet bij zijn vleugels nemen! Het blijkt dus een moeilijkere operatie dan eerst gedacht.
Ok. Stap één. Vlinder uit de tocht. Een paar sportsloefen van mijn kotgenoot met schoenmaat 44 lijken mij goed dienst te kunnen doen als ‘tochthond’. Operatie ‘vlinder uit de tocht’ succesvol volbracht. Stap twee. Zoek het diertje eten en drinken. Nu staan wij kotmensen niet bepaald gekend voor onze groene kamers en gezonde levensstijl, dus dat wordt een wandelingetje. Wie denkt dat ik zo gek niet ben om door de wind en de regen bloemen en planten te gaan plukken van straten en pleintjes, heeft het echter mis. Ik ben zelfs nog wat langer in de regen blijven staan om ervoor te zorgen dat er op één van de blaadjes meerdere regendruppels lagen, stel dat het beestje deust heeft he. Vervolgens liep ik met mijn hoopje verzamelde bloemen en planten (ah, the Neanderthal life) terug richting kot, de vreemde blikken van mensen subtiel ontwijkend.
Ik kom binnen, schik het hoopje rond de steeds minder beweeglijke vlinder opdat hij zowel aan droge plantjes, bloemen als water kan. En, ik sprong een gat in de lucht want ineens zat er weer leven in het beestje! De vleugeltjes gingen open, hij wandelde richting een blaadje! I saved his life! Juicht allen!
Maar euh, wat doe je nu, vlinder? Hij stapte, alsof het de normaalste zaak van de wereld was en waarschijnlijk met rollende ogen, wég van mijn liefdesnest en richting kotgenoot’s stinkende sportschoenen. Wablieft?! Ik loop in de storm eten en drinken voor u te zoeken en gij verkiest daarboven smelly shoes?! Jij ondankbare hond. Allez, insssséct. Ik zou je met je klikken en klakken de straat op moeten gooien, maar zo ben ik dan weer niet.
Bon. Hier dus een foto van de meest ondankbare vlinder ter aarde. *trekt haar neus op*
© Els Vanopstal
