Voor mijn examens een tijdje geleden maakte ik een reeks over geestelijken. Dit plaatje nam ik in de kapel van het ziekenhuis van Lier.
© Els Vanopstal
Deze foto nam ik een tijdje terug in Oostende. Maar er is iets vreemd mee aan de hand. Wie ziet het, en wie kan mij een verklaring geven?
© Els Vanopstal
Ik heb altijd een voorkeur gehad voor zwart-wit fotografie, maar tegenwoordig kunnen kleurenfoto’s mij toch ook wel bekoren. Daarom is het hoog tijd om hier nog eens zo’n plaatje te posten, dacht ik. Et voila, gisteren ben ik Geel FM-genootje E. gaan fotograferen op één van mijn favoriete locaties (maar waar ik nog nooit portretfoto’s nam). Hier is één van de gekleurde foto’s.
Of toch maar weer in zwart-wit…?
© Els Vanopstal
Ik blijf het verbazend vinden, de snelheid waarmee we ons als mens aanpassen aan een compleet nieuwe omgeving. We passen ons zelfs zo goed aan, dat we het verleden al haast niet meer kunnen geloven. Of is dat alleen bij mij zo?
Want ik was zonet door mijn afbeeldingenarchief aan het bladeren, en ik kwam daar foto’s tegen die ik slechts enkele maanden geleden nam. Foto’s van toen ik nog studeerde voor journalist en met een achttal klasgenoten jolig kranten en magazines in elkaar aan het boksen was. Van toen ik geloofde dat ik nu (ergens) geheel anders zou zijn. Dat moment lijkt nu ééuwen geleden. Niet maanden.
Ze hadden ons nochtans gewaarschuwd, de mensen die ouder waren. Ze hadden ons verteld wat we niet wilden geloven: dat tijd vliegt. En verdorie.
Ze hadden nog gelijk ook.
© Els Vanopstal
